Koude Kermis (Telkens Weer)
Mijn koude kermis is verlaten
Net als de uitgestorven straten
In de weke winterzon
Ik heb geen zin meer om te praten
Zou liever slapen als ik kon
De storm in mijn glas water
Is gaan liggen naast de kater
Die ik aan jou overhield
Het is zorg van later
Wat me telkens weer bezielt
- Marc, november 2009 -
Pril Ongeluk
Gun me nog wat laatste hoop
Voor de trap straks naar beneden
Die ben ik zo toch weer kwijt
Waarschijnlijk al na vijf treden
Gun me nog wat laatste woorden
Over hoe leuk het wel niet was
Desnoods spreek ik ze uit
Tijdens het pakken van mijn jas
Gun me nog een laatste lach
Voordat ik nu echt vertrek
Misschien dat dat nog mag
Voordat ik zo de deur dichttrek
En gun me toch die eerste zoen
Als dat niet teveel van het goede is
Niet om vervelend te doen hoor
Maar gewoon om te weten wat ik mis
- Marc, november 2009 -
Het Verhaal Van Jimmy P.
Jim had het al vroeg
Al in zijn jeugd naar verluidt
Als de kinderen speelden
Keek Jim voor zich uit
Al was de kermis in het dorp
Of speelde men balletje-tik
Jim zat op het muurtje
Met die eindeloze blik
Dit is het verhaal van Jimmy P.
Hij was er wel bij
Maar hij deed niet echt mee
Hij zei wel eens ‘ja’
Maar dan deed hij toch ‘nee’
Dat is het verhaal van Jimmy P.
Dan waren er zijn puberjaren
De meisjes zagen Jim niet staan
Dat kon ook weinig anders
Jim bleef ver bij hen vandaag
Al was de kermis in het dorp
Of speelde men voel-eens-hier-voel-eens-daar
Jim zat op het muurtje
Zonder enig bezwaar
Dit is het verhaal van Jimmy P.
Hij oogde best leuk
Maar hij deed er niets mee
Hij zei wel eens ‘ja’
Maar dan deed hij toch ‘nee’
Dat is het verhaal van Jimmy P.
Jim wilde niet werken
In de zaak van oom Piet
Iedereen was woest
Maar Jim werkte niet
Al was de kermis in het dorp
Of speelde men biljart in de kroeg
Jim zat op het muurtje
Dat vond hij meer dan genoeg
Dit is het verhaal van Jimmy P.
Hij kon best wel wat
Maar hij deed er niets mee
Hij zei wel eens ‘ja’
Maar dan deed hij toch ‘nee’
Dit is het verhaal van Jimmy P.
Jim wilde vertrekken
Naar de stad verderop
Men sprak er schande van
Hij haalde zijn schouders op
Al was de kermis in het dorp
Of speelde de fanfare bij Bolle Jan
Jim zat op het muurtje
en broedde een grenzeloos plan
Dit is het verhaal van Jimmy P.
Hij voelde het wel
Maar hij zat er niet mee
Hij zei wel eens ‘ja’
Maar dan dacht ie toch ‘nee’
Dat is het verhaal van Jimmy P.
Jim is ooit vertrokken
Maar de stad bleek te ver
Ze hebben hem gevonden
Naast de weg bij boer Ger
De kermis komt nog steeds naar het dorp
Men speelt de spellen van weleer
Maar het muurtje hebben ze gesloopt
Daar zat toch niemand meer
Dit was het verhaal van Jimmy P.
Hij was nooit echt gelukkig
Maar maar meestal wel tevree
Hij zei één keer ‘ja’
Maar toen zat het hem niet mee
Dat was het verhaal van Jimmy P.
- Marc, november 2009 -
Poet (and you know it)
I’m a poet
And you know it
Gimme some words
And I will show it
In an instant I will tame them into form.
Like a magician
On a mission
I’ll use them
As ammunition
To create my own semantic thunderstorm
I’ll alliterate
And conjugate
Crumble to dust
And recreate
Until you’re desperately clutching at a straw
I’m a poet
And you know it
Gimme some words
And I will show it
Just admit, my feeble friend, you stand in awe.
- Marc, oktober 2009 -
Kerend Tij
Ik ruim de glazen
van het laatste zomerfeest
De ochtend ademt stilte
Is er ooit iemand geweest?
De stank van sigaretten
En doodgeslagen bier
Kan ‘t verlangen niet onderdrukken:
Ach lief, was jij maar hier
Maar zoals de vloed steeds de sporen
van zomers strandpret wist
Zo ook verdwijnt jouw herinnering
In de prille najaarsmist
Na eb zal straks toch de vloed weer komen
Dat is hoe het altijd gaat
Het water zal nieuw zand doen stromen
Waar nu nog jouw afdruk staat
Er zal een nieuwe zomer komen
Zo is het altijd al gegaan
Met ongetwijfeld nieuwe dromen
Maar dan is jouw afdruk lang vergaan
- Marc, september 2009 -
Hijs De Zeilen
Hijs de zeilen, liefste
Het is hier mooi geweest
Vandaag varen we uit
Op naar een volgend feest
Op naar waar de bloemen nog in bloei zijn
De wijn nog niet naar kurk smaakt
Naar waar de zon nog helder schijnt
Waar men nog verse dromen maakt
Weg van die stoffige ellende
Waar de wind van onhebbelijkheid waait
Weg van die moralistische bende
Die uiteindelijk slechts voor zichzelf graait
Wellicht zijn er nog plekken
Waar men ongestoord leven mag
Waar men niet slechts de dood gedenkt
Maar vrijpostig plukt van elke dag
Dus hijs de zeilen, liefste
We verlaten nu dit muffe gat
De wereld ligt voor ons open
Ik grijp het roer, wie maakt ons wat?!
- Marc, september 2009 -
Het Journaal
(Ode aan Sasha de Boer)
Sasha, laat me je hand vasthouden
Fantaseren over ons als stel
Terwijl je vertelt hoe Israël
Nog een nederzetting bouwde
Sasha laat me dicht bij je zijn
Mijn moede hoofd rusten in je schoot
In Frankrijk dertien mensen dood
Een tourbus stortte in ‘t ravijn
Sasha, laat me je warmte voelen
Je heldere stem zacht in mijn oor
Je nieuwsleest onverschrokken door
Iets over die milleniumdoelen
Ach Sasha, doe me één plezier:
Zou het niet verrukkelijk wezen
Samen naakt het nieuws te lezen
Van de val van Balkenende IV?
-Marc, september 2009-
Het Beest Van Vrees
Ik kruip tegen je aan
We hebben nog heel even
Zondagochtend vaste prik
‘t Ritme van ons samenleven
Jij en ik samen
Hoelang nu ook al weer?
Twee levens haast versmolten.
We weten niet anders meer
Maar toch soms
Kruipt een Beest van Vrees
Als in Achterbergs gedicht
Door mijn aderen en belaagt
Ons kwetsbaar evenwicht
Of ik mezelf nog wel ben?
Of dat ik ongemerkt verander?
Hoe het geweest had kunnen zijn
Misschien wel met die ander?
Wie vertelt me
Of het goed is hoe het gaat?
Of dit de juiste weg is?
Of ik mezelf niet verraad?
Liefste,
Wees niet boos
En reken ‘t me niet aan
Het zal heus niets veranderen
Dus laat het even gaan
Liefste,
Wees niet bang
En trek ‘t je niet aan
Als ik bij je weg zou willen
Had ik dat al lang gedaan
Ik ruim de rommel op
Van de zoveelste verjaardag
Jij kletst nog met de buurman
Waarvan je weet dat ik ‘m niet mag
Jij en ik samen
Jij droogt, ik sta te wassen
Twee levens haast versmolten.
Weinig zal ons nog verrassen
En dan ineens weer
Kruipt dat Beest van Vrees
Als in Achterbergs gedicht
Door mijn aderen en belaagt
Ons kwetsbaar evenwicht
Of ik mezelf nog wel ben,
of dat ik ongemerkt verander?
Hoe het geweest had kunnen zijn
Misschien wel met die ander?
Wie vertelt me
of het goed is hoe het gaat?
of dit de juiste weg is?
of ik mezelf niet verraad?
Liefste,
weest niet boos
en reken het me niet aan
het zal niets veranderen
dus laat het even gaan
Liefste,
Wees niet bang
en trek het je niet aan
Als ik bij je weg zou willen
Had ik dat al lang gedaan
Ik draai de achterdeur op slot
Jij ging alvast naar boven
Ik zei dat er niets was
en jij besloot me te geloven
Jij en ik samen
Jij slaapt, ik lig te lezen
Twee levens haast versmolten
Het zal zo wel het beste wezen
Jij en ik samen
ik snurk, jij ligt te lezen
Twee levens haast versmolten.
Moeten wij dit Beest nog vrezen?
-Marc, september 2009-
Tien Over Te Laat
Couplet:
Ik prop mijn enthousiasme in een doos
En zet het dinsdag aan de straat
Het is versleten tot op de draad
En van teleurstellingen wat broos
Had altijd enthousiasme zat
Bracht het op voor vele vrouwen
Dacht er blindelings op te bouwen
Maar het heeft zijn beste tijd gehad
Refrein:
Laat mij gewoon met al mijn dingen
Het was vast teveel waar ik om vroeg
Laat me wat dichten, laat me wat zingen
Is dat eigenlijk niet genoeg?
Laat mij gewoon mijn leven leven
Vrouwen, gaat aan mij voorbij
Laat mij naar iets anders streven
De liefde heeft geen zwak voor mij
Couplet:
Mijn arme hart staat al op ebay
Echt nieuw is het niet meer
Het is getekend door oud zeer
En mag dus voor een schijntje mee
Mijn hart was altijd veel te groot
Opende het voor vele vrouwen
Dacht er blindelings op te bouwen
Maar gaf het veel te mak’ lijk bloot
Refrein:
Laat mij gewoon met al mijn dingen
Het was vast teveel waar ik om vroeg
Laat me wat dichten, laat me wat zingen
Is dat eigenlijk niet genoeg?
Laat mij gewoon mijn leven leven
Vrouwen, gaat aan mij voorbij
Laat mij naar iets anders streven
De liefde heeft geen zwak voor mij
Bridge:
Vast, liefde brengt geluk voor velen
En niets zo stuurloos als het lot
Maar als ik dit spel blijf spelen
Ga ik er nog eens aan kapot
Vast, liefde brengt geluk voor velen
En ja, het gaat zoals het gaat
Maar de tijd blijft geen wonden helen
Het is al tien over te laat
Couplet:
Ik laat mijn dromen straks vervliegen
Ik geef ze over aan de wind
Misschien kan een ander, die ze vindt
Zichzelf er eens mee bedriegen
Ik had de allermooiste dromen
Vervuld van vele fijne vrouwen
Dacht er blindelings op te bouwen
Maar uit wilden ze niet komen
Refrein:
Laat mij gewoon met al mijn dingen
Het was vast teveel waar ik om vroeg
Laat me wat dichten, laat me wat zingen
Is dat eigenlijk niet genoeg?
Laat mij gewoon mijn leven leven
Vrouwen, gaat aan mij voorbij
Laat mij naar iets anders streven
De liefde heeft geen zwak voor mij
Laat mij gewoon mijn leven leven
Dat is op zich al veel te kort
Ik kan mezelf niet blijven geven
Als het toch nooit echt wat wordt
Laat mij gewoon mijn leven leven
Ook als het nergens over gaat
Ik kan mezelf niet blijven geven
Het is al tien over te laat
Laat mij gewoon mijn leven leven
Het is al tien over te laat
Ik kan mezelf niet blijven geven
Het is al tien over te laat
etc…..
– Marc, augustus 2009 -
Onweer
Drukkend weer,
Men barbecuet bij de buren.
De buienradar leert
Dat het niet lang kan duren
Voor het ook hier onweert.
Vraag me niet waarom,
Maar ik denk weer aan haar.
Aan die broeierige nachten.
Aan die zomer dat jaar.
En de ode die we brachten.
Aan de lust, aan de liefde,
Aan dat we elkaar vonden.
We dronken, we aten,
We vrijden, bestonden.
We zwegen, we praatten.
Over alles, over niets,
Over onze wildste dromen.
Fantasieën, luchtkastelen.
Wat ervan terecht zou komen,
Kon ons zogenaamd niets schelen.
De bliksem verlichtte
Haar buik en haar borsten,
Haar lakens van zijde,
De druppels wijn, die ik morste,
Toen ze me nogmaals verleidde.
We mochten niet slapen,
Konden niet rusten,
Want zolang we maar speelden,
Zolang we maar kusten,
Zolang we maar streelden,
Zolang het buiten tekeer ging,
Zolang de nacht ons verborg,
Was onze droom realiteit.
En onze enige zorg
De wegtikkende tijd.
Mijn gemijmer wordt verstoord
Door buurman en vazallen,
Die luid vloeken hiernaast,
Omdat de eerste druppels vallen
Net als het vlees in alle haast.
Ik besef me,
Nu donder door de duisternis
Brullend bliksems vuurt:
Hoe heviger de passie is
Hoe korter dat zij duurt.
- Marc, Mei 2009 -
